17 شهریور 57

حکومت شاهنشاهی

میدان ژاله

مردم معترض به اوضاع روز

گارد شاهنشاهی

مشتهای گره کرده

سربازان مسلح

فریادهای به آسمان رسیده

گلوله هائی که پاسخگوی فریادهاست

و سرانجام

میدان شهدا

امشب داشت به مناسبت 17 شهریور یه برنامه ای تو تلویزیون پخش میشد

مردمی که اون روز اونجا بودن خاطراتشون رو میگفتن.

میگفتن که هیچوقت آمار مشخصی از شهداء اون روز اعلام نشد.

میگفتن جویهای آب تبدیل شده بود جوی خون.

مادرهائی که شهید داده بودن میگفتن که اجازهء گریه و عزاداری نداشتن و گاردیها تهدیدشون میکردن که اگه گریه کنن خونشون رو روی قبر بچه هاشون میریزن.

و در آخر نامهء خمینی که به مردم ایران نوشته بود و گفته بود که ایکاش خمینی پیش شما بود.

تاریخ داره خیلی زود تکرار میشه.

اما اینبار خیلی تلخ تر

کاش ما هم تو خاطرات تلخمون فقط 17 شهریور داشتیم

کاش امنیت ما هم مثل ساواک اون زمان بود

کاش حکومت ما ادعای اسلامی بودن نمیکرد و مثل حکومت قبل جسارت داشت و کارهاش و به باورهاش نسبت می داد

کاش ….ه

اما تاریخ تکرار میشه

و ما پیروز خواهیم شد.ه

* همونطور که وقتی خواستیم بریم نماز جمعه بهمون گفتن نماز اولی. بیا امسال راهپیمائی قدس رو هم برای بار اول تجربه کنیم. قدس سبز با حضور تو سبزتر میشه

* برای آزادی همه عزیزان مخصوصا عاطفه امام عزیز دعا کنیم

خدایا پناه میبرم به تو از شر شیطان و شیطان صفتان

می خوام اینبار باتو حرف بزنم

باتو که مدتهاست اولین مقام سیاسی کشور هستی

روی سخنم باتوست علی خامنه ای

باتو که بنابر تصمیم عده ای بر کرسی قدرت نشستی و گویا آب و هوای صندلیت خیلی خوبه که ازش بلند نمیشی.

بلند نشدی وقتی قتلهای زنجیره ای اتفاق افتاد

بلند نشدی وقتی به کوی دانشگاه حمله شد

نشستی و ترسیدی که مبادا کسی جاتو بگیره

این روزها هم حرکتی نکردی، حتی وقتی تو شبهای انتخابات توسط کوتولهء محبوبت همهء حرکتهای 30 سال گذشته زیر سوال رفت.

بلند نشدی وقتی دیدی بدیهی ترین قوانین انتخاباتی زیر پا گذاشته شد.

واقعا از کی می ترسیدی؟

کی بود که موقع تبریک برای انتصاب محمود جونت صندلیت رو رها کردی جاتو نگرفت؟

چرا وقتی فرهیختگان و روشن فکران و بزرگان سیاسی کشور توسط عزیز کرده ات خس و خاشاک خطاب شد به صندلیت آروم تکیه داده بودی؟

چشمهاتو اونقدر محکم بسته بودی و گوشهاتو اونقدر محکم گرفته بودی که صدای فریادهارو نشنیدی. فریاد از بی عدالتی، دروغ، ظلم و تقلب

باتومهای بالای سر هموطنهامو ندیدی

ندیدی چهره های سیاسی به زندانها دعوت میشدن. زندانهائی که زندانبانهاشون چیزی از شرف نمی دونن

تو که اینهارو ندیده بودی چرا اومدی و تو نمازجمعه حکم قتل ایرانی و ویران شدن ایران رو صادر کردی و بازهم محکم جاتو گرفتی.

نشستنت اینبار خیلی فرق داره

توئی که قاتل نداها و سهرابهائی

توئی که مسبب زخمی شدن هموطنهای عزیزم تو خیابونهای کشورم هستی

توئی که نخبه های کشورم رو در بند کردی و بدترین شکنجه هارو تقدیمشون کردی

توئی که تو خونهء عدالت بی دادگاه ترین دادگاه رو ترتیب دادی

این بار خوب حس کن

سست شدن کرسی قدرتت رو حس کن

نه حکم تو الهیه نه حکم محمود جونت. خدای من عادله. ایمان دارم و به امید عاقبتی بدتر از صدام خون خوار برای تو و هم پیمانهات هستم.

علی خامنه ای من نه تورو می خوام نه پسر خلفت رو

خاک پاک میهنم جائی برای تو و امثال تو نیست

آخرین باری که دلمشغولیهامو روی کاغذ آوردم فردای انتخابات بود.ه

از اونروز سالنامه ام رو میز داره خاک میخوره و شایدم خودکارم باهام قهر کرده باشه و دیگه برام ننویسه.ه

امروزم که بعد از مدتها موفق شدم اینجا لاگین بشم بازهم سراغشون نرفتم.ه

این روزها سراغ خیلی چیزها نمی رم. یادآوری روزهای گذشته برام عذاب آور شده.ه

روزهائی که با الان خیلی فرق داشتن.ه

آرزوهام، علایقم، هدفم، رنگ دنیام و ….ه

این روزها فقط مشغول خداحافظی هستم

خداحافظی با دنیای رنگی رنگیم که هیچی سیاهش نمی کرد. آخریها سبز شده بود، اگه بدونی سبزش چقدر خوشگل بود.ه

یهو سبزم خشک شد، سبزم سیاه شد و بعدشم قرمز شد. قرمز به رنگ خون دوست.ه

خداحافظی با آرزوهائی که هرروز سیاه پوششون هستم. اما دلم نمی خواد عادت کنم برای مرگ آرزوهام فاتحه بخونم. دلم نمی خواد بی آرزو بشم.ه

خداحافظی با اون روح شر و شوری که وقتی نگاش می کردم باورم نمی شد برای یه دختر 27 ساله باشه. ه

خداحافظی با عزیزانی که امید خیلیها بودن و یه روز از خونشون رفتن بیرون و دیگه برنگشتن و جرمشون فقط نگرانی برای فرای کشورشون بود.ه

خداحافظی با مسافرائی که به امید برگشت سوار هواپیما شدن و نمی دونستن پروازشون به مقصد خونهء همیشگیه.ه

فقط یه چیزی آرومم می کنه اونم بودن شما کنارمه. ه

وقتی دیدم جمعه تو صف نماز تنها نیستم و با اینکه اجازه ندادن برم تو خود دانشگاه صدای الله اکبرم  با صدای تو یکی شد و به گوش آقای هاشمی رسید دلم آروم شد. ه

وقتی دیدم آقای هاشمی هم با زخمهای مردم آشناست و خودش رو به نشنیدن نمیزنه دلم آروم شد.ه

وقتی دیدم دو تا خانوم نگاه پر از ترس اون پسری که به جرم شرکت تو نماز بالا و پائین شدن باتومهای گاردیهارو می دید تنها نگذاشتن و با خواهشهاشون باعث نجاتش شدن دلم آروم شد.ه

 امیدم به خدا هنوز نمرده، به فردائی که برای من و تو قراره بیاد سلام می کنم

الهی و ربی من لی غیرک